Kiezen voor zekerheid

Een mooi huis met een flinke lap grond, in een idyllisch gehucht omringd door groen: waar vind je dat nog? Toch kwam voor John aan die idylle vroegtijdig een eind. De datum weet hij nog precies: 5 december 2017. “Op die dag kondigde meneer Durmaz, een grote luchtvrachtondernemer, aan dat hij MAA nieuw leven wilde inblazen.” Een ‘sinterklaascadeautje’ noemt John het nu, met gevoel voor ironie. 

140 meter
Zijn huis staat op 140 meter van de landingsbaan - geen woning ligt dichterbij MAA dan het zijne. Tot 1987 woonde hier de brandweercommandant van de luchthaven. Toen die weg ging, besloot MAA de woning te verkopen. John hoorde het uit eerste hand, tijdens een potje toepen met de directeur. “Met één belletje was de koop geregeld.”

Dertig jaar lang woonde hij er met veel plezier. Tot die beruchte decemberdag. De vrachtvluchten mondden uit in ‘een nachtmerrie’, met een mate van overlast die hij niet eerder had ervaren. John besloot zich te verdiepen in de luchthaven en de regelgeving daaromheen. Hij liet, met steun van zijn verzekeraar, een ultrafijnstofmeter in zijn tuin plaatsen. Hij voerde met andere omwonenden rechtszaken, onder meer over de baanverlenging en bijbehorende veiligheidszone. Maar de hinder werd er niet minder om.

Garantie
In 2021 bood de luchthaven aan zijn huis terug te kopen. De woning zou worden ingericht voor piloten die op MAA moesten overnachten. John zou de woning laten taxeren, MAA ook. De uiteindelijke prijs moest daar ergens tussenin zitten. Maar Durmaz, de belangrijkste financier van het plan, trok zich uit de afspraak terug. “We waren al een nieuwe woning aan het zoeken, ik had zelfs al een overeenkomst getekend. Maar de verkoop ging niet door.”

John is blij dat hij nu bij het fonds kan aankloppen. Omdat het huis binnen de 56 dB(A)-contour ligt, kan hij een beroep doen op de regeling Verkoopgarantie. “We hebben nu een soort van garantie dat we voor een redelijke prijs kunnen verkopen. Ernest Drijkoningen (directeur en coördinator van de regelingen Verkoopgarantie en Onderzoek, red.) is hier geweest en we hebben een overeenkomst getekend.” Boek en Offermans Makelaars begeleidt de verkoop. Binnenkort wordt het huis getaxeerd. Zijn John en zijn vrouw het met de taxatie eens? Dan wordt dat de gegarandeerde koopsom. 

“We hebben nu een soort van garantie dat we voor een redelijke prijs kunnen verkopen."

Kritiek is er ook. “Sommige mensen zeggen: ‘Die John Huizinga heeft 40 jaar zijn zakken gevuld, en nu loopt hij te zeuren.’ Daar hebben ze natuurlijk best een punt. Ik zit sinds mijn 18e in de luchtvaart en heb zelf als piloot gevlogen. Als je geen overlast ervaart, is er ook niks aan de hand. Maar als je elkaar niet meer kunt verstaan, en in je tuin de kerosine ruikt, wordt het een ander verhaal.”

Eerste stapje
Toch blijft de beslissing om weg te gaan moeilijk. “We zouden het liefst hier blijven. Zoals het vliegverkeer nu is, is er wat ons betreft niks aan de hand. Ietsje meer vinden we ook nog prima. Maar de huidige omgevingsvergunning biedt ruimte om veel meer te vliegen dan tot nu toe gebeurt. Zelfs als de nieuwe omgevingsvergunning minder ruimte biedt, kan de overlast toenemen.” En dan is zijn woning, zegt John, geen prettige plek meer om te wonen. “Binnen zijn we heel goed geïsoleerd. Maar er is hier weinig ruimte, en de stoffen die worden uitgestoten door vliegtuigmotoren laten bij elke vliegbeweging een enorme piek zien, met name bij het taxiën. 

Dat komt ook door het ontbreken van een taxibaan, waarvoor geen ruimte is. Ik voel me daar niet prettig bij. Taxiën en landen vinden nu op dezelfde baan plaats; in de vliegwereld is dat echt een discussiepunt. Ook maakt de verlenging van de baan, waardoor de veiligheidszone verder naar het zuiden over de openbare weg is verschoven, het er qua veiligheid niet duidelijker op. De internationale regels hierover zijn voor mij helder, maar ik zit hierover zeker niet op een lijn met de luchthaven.”

Eigenlijk verwacht John niet dat MAA veel drukker wordt. Maar de luchtvaart is wisselvallig en de toekomst onzeker. Daarom kiezen zijn vrouw en hij nu voor zekerheid. Waar ze naartoe gaan, weten ze nog niet. Eén van hun dochters woont in Zuid-Limburg, de ander in Brabant. Misschien vinden ze ergens halverwege een woning die aan hun wensen voldoet. “Dat is het lastige van zo’n regeling: waar ga je naartoe? Maar het eerste stapje is gezet.”

Fotografie: Jonathan Vos Photography